Wcześniejszą historie ZOO można przeczytać tutaj

W 1974 roku, a więc w setną rocznicę powstania ZOO przy ul. Zwierzynieckiej, udostępniono zwiedzającym Nowe ZOO na Białej Górze, w pobliżu Jeziora Maltańskiego. Pierwszymi mieszkańcami położonego na skraju miasta pagórkowatego, zadrzewionego terenu, były jelenie europejskie, daniele, wielbłądy, lamy oraz ich dzicy przodkowie - gwanako. Ich wybiegi miały charakter prowizoryczny, a część zwierząt zasiedlała zaplecza hodowlane w obrębie fortu. Nowe ZOO systematycznie ulegało rozbudowie. Powstały nowe wybiegi i pawilony dla powiększającej się liczby zwierząt. Pierwotnie planowano przeniesienie Starego ZOO w całości, jednak w 1976 roku zostało ono objęte rejestrem zabytków i musi zostać zachowane.

Końcówka lat siedemdziesiątych i lata osiemdziesiąte ze względu na sytuację gospodarczą nie sprzyjały dalszemu rozwojowi Nowego Zoo i przebudowie Starego. Działania ograniczały się właściwie do remontów, a o nowe inwestycje było szczególnie trudno.

Większe inwestycje rozpoczęto powtórnie w połowie lat dziewięćdziesiątych. Na terenie Nowego Zoo powstały m.in. pawilon zwierząt nocnych, ogródek dziecięcy, pawilon i wybieg żyraf, woliera dla ptaków drapieżnych, kompleks obiektów dla zwierząt Ameryki Południowej, wybieg tygrysów i makaków japońskich. W Starym ZOO, po rozwiązaniu problemu ogrzewania tego terenu udostępniono dla zwiedzających pawilony Świat gadów oraz ekspozycje płazów i ryb. Stare zoo w przyszłości pełnić ma role obiektu dydaktycznego z ekspozycjami niewielkich zwierząt, a nowe ośrodka hodowlanego zagrożonych gatunków i rekreacji.